อดีตชาติของคุณแม่ชีแก้วในชาติชีวิตที่ผ่านมาก่อนจะมาเกิดเป็นคุณแม่แก้วนี้ คุณแม่เล่าว่า ก่อนชาตินี้ ได้เกิดเป็นไก่วัดอาศัยญาคูอยู่วัดเลี้ยงดูแบ่งข้าวก้นบาตรข้าวแห้งให้กิน เป็นไก่สีขี้เถ้าแดง เลี้ยงลูกน้อย ๗ ตัว ตัวผู้ ๓ ตัว ตัวเมีย ๔ ตัว แต่ไข่ที่ฟักทั้งหมด ๑๑ ฟอง ตายเป็นไข่โห้น ๔ ฟอง เป็นไก่วัด ญาคูวัดบ้านเพิ่นเป็นผู้เมตตาให้ข้าวให้น้ำกิน เลี้ยงดูลูก ๗ ตัว ลำบากมาก เพราะลูกมาก
พอสว่างเท่านั้น ก็ลงจากรังลงมาจากคอนแล้วก็พาลูกคุ้ยเขี่ยด้วย ๒ ขา กับอีกหนึ่งจงอยปาก หาอาหารมดแมลงตัวปลวก เศษอาหารต่าง ๆ ให้ลูก ๆ กินจนอิ่ม ลูกบางตัวก็อิ่มอ้วนท้วน ลูกบางตัวก็ไม่อิ่มเพราะช้า ไม่เร็วเหมือนกับลูกตัวอื่น ๆ เขี่ยได้อาหารก็ร้อง กุ๊ก ๆ เรียกลูกมากิน ตัวไหนแข็งแรงมีนิสัยเอารัดเอาเปรียบพี่น้องก็รีบมาจิกกิน จิกกินจนหมด ตัวที่ใจเย็นอืดอาดก็มาไม่ทันกิน ก็คุ้ยเขี่ยเสาะหาที่ใหม่ให้กิน ได้อาหารแล้วก็เรียกลูก ๆ มากิน
ทำอย่างนี้อยู่ตลอดทุกวัน จะเหนื่อยไม่ได้ เพราะลูก ๆ ยังไม่อิ่ม ตัวที่ร้องไห้อยากกินก็มีอยู่ ก็ต้องอดต้องทน ทั้งเหนื่อยทั้งร้อนตัว ทั้งกินไม่อิ่ม เราผู้เป็นแม่โดยมากแล้วก็กินน้ำต่างข้าว เลี้ยงลูกลำบากมาก เป็นทุกข์มาก ช่วงที่เลี้ยงลูกนั้นตัวเราก็ผอม ร่างกายนี้ปวดร้อนไปหมด จะนอนเกลือกดินเกลือกฝุ่นให้หายร้อนก็ไม่ได้มีเวลา
หากวันใดญาคูหรือผู้คนที่เข้ามาวัดส่งจังหันเขาให้ข้าวกิน ก็พอมีเรี่ยวแรงมีกำลังบ้าง ลูก ๆ ก็ไม่รบกวนเท่าใด วันนั้นเราก็พอได้พักกายหายเหนื่อยได้บ้าง วันใดญาคูลืมทิ้งลืมโยนอาหารให้ ก็เสาะหาใช้ตีนคุ้ยเขี่ยเลี้ยงลูกไปตามเรื่องตามกรรม
ทุกข์เพราะเลี้ยงลูกนี่ล่ะ แม่จึงได้อธิษฐานเอาไว้ว่า เกิดชาติหน้าชาติใดขอบุญกุศลที่ผู้ข้าเลี้ยงลูกอย่างเอาใจใส่ดูแล บุญที่ยินดีพอใจกับเสียงเทศน์ธรรม เสียงสวดมนต์ไหว้พระ ขอผู้ข้าอย่าได้เป็นทุกข์กับการมีลูกมีเต้าอีก
เกิดในชีวิตเป็นไก่แม่เลี้ยงลูกอ่อนนั้น เวลาญาคูจะอ่านใบลานเทศน์ธรรมหรือจะไหว้พระสวดมนต์ เราก็จะเรียกลูก ๆ มาให้ฟังหมอบสงบอยู่ ตัวใดไม่ยอมมา หรือไม่ยอมนิ่งสงบ ก็จะเอาปากจิกให้เจ็บให้เข็ดให้หลาบจำ
นึกบอกสอนลูก ๆ ว่าชาตินี้เกิดมาเป็นไก่เป็นสัตว์ต้องทุกข์ระกำลำบาก ให้ตั้งใจของตน เวลาพระสงฆ์องค์เจ้าชาวบ้านพากันทำบุญให้ทานก็อนุโมทนาสาธุการ เวลาจะไหว้พระสวดมนต์ เทศน์ธรรม ก็ให้อยู่สงบ อย่าเอะอะโวยวายร้องรบกวน ให้ตั้งใจฟัง
เกิดเป็นไก่ในชีวิตนั้น เลี้ยงลูกอยู่ ๔ ครอก ๔ ปี ปีละ ๗ ตัว พอลูกใหญ่โตพอที่จะหากินได้เองแล้วผู้เป็นแม่ก็พอสบายอีก ลูก ๆ ปลีกออกไปแล้ว การเสาะหาอาหารคุ้ยเขี่ยหากินก็ได้กินเต็มอิ่มเต็มท้อง หน้าตากำลังวังชาแววขนก็งามเงาขึ้นมา ไอ้หนุ่มน้อยหนุ่มแก่มาขันขับกล่อม ใกล้เข้ามาทำท่าว่ามารักเรา มาเอาใจใส่ตัวเรา ตัวเราก็เข็ดหลาบกับการออกไข่ ฟักไข่ เลี้ยงลูก แต่อำนาจของกามราคะก็ฟุ้งขึ้นในใจ สุดท้ายก็เป็นอันพ่ายแพ้แก่ไก่ผู้เจ้าชู้ไก่แจ้ ไก่โจ้น มาคิดดูแล้วก็แพ้จิตใจข้างต่ำตัวนี้เอง
การจื่อจำภพชาติเกิดตายนี้ หากแต่เป็นประโยชน์ได้ประโยชน์ก็เพราะจิตใจของเราได้สลดสังเวชในธรรมกรรมความชั่วของตัวเอง
รู้จักว่าตนเองเกิดเป็นไก่เพราะญาคูเพิ่นว่ากับโจน้อยว่า หว่านข้าวให้ไก่แม่ลูกอ่อนกินด้วยเด้อ จึงรู้ว่า โอ ตัวกูนี้เกิดเป็นไก่หรือนี่ สัตว์รูปร่างอย่างนี้หรือเขาเรียกว่าไก่
เพราะผลความตั้งใจในเสียงสวดมนต์เสียงเทศน์ธรรมนั้นเอง ทำให้หลุดพ้นจากภูมิเดรัจฉาน ตายจากนั้นก็ผลอานิสงส์บุญของเก่าตามมาส่งผลให้ได้ขึ้นสวรรค์เป็นเทวดาผู้ใหญ่ แล้วจุติมาเกิดในชีวิตนี้
จาก…หนังสือโลกนี้ โลกหาได้
ประวัติ ปฏิปทา คติธรรม ของคุณแม่ชีแก้ว เสียงล้ำ
เครดิตข้อมูลจาก กลุ่มธรรมะพ่อแม่ครูอาจารย์และสะพานบุญ